Forum www.teamcullen.fora.pl Strona Główna
 FAQ   Szukaj   Użytkownicy   Grupy    Galerie   Rejestracja   Profil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości   Zaloguj 

Tłumaczenie - 9 rozdział ;)

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum www.teamcullen.fora.pl Strona Główna -> "Midnight Sun"
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
mart_15
Młody Wampir



Dołączył: 16 Wrz 2008
Posty: 703
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Poznań ;D

PostWysłany: Śro 12:30, 24 Wrz 2008    Temat postu: Tłumaczenie - 9 rozdział ;)

9.PORT ANGELES

Na dworze było jeszcze zbyt jasno jak dla mnie, kiedy dotarłem do Port
Angeles; słońce znajdowało się cały czas wysoko na niebie. I mimo tego, że
szyby w moim samochodzie były przyciemniane, nie miałem powodu, aby
podjąć niepotrzebne ryzyko. Więcej niepotrzebnego ryzyka, chyba powinienem
powiedzieć.
Byłem pewien, że dam radę usłyszeć myśli Jessiki nawet z pewnej
odległości – były one głośniejsze niż Angeli, więc kiedy znajdę już te pierwsze,
będę w stanie usłyszeć drugie. Wtedy, kiedy już się ściemni, będę mógł
podjechać bliżej. Ale jak na razie zjechałem z głównej drogi na jakąś zarośniętą
tuż za miastem, która wydawała się rzadko używana.
Znałem główny kierunek, w którym powinienem szukać – tak naprawdę w
Port Angeles było tylko jedno miejsce, gdzie można kupić sukienki. No i nie
trwało to długo, kiedy znalazłem Jessikę, okręcającą się akurat przed lustrem.
Ujrzałem także Bellę w jej drugorzędnych myślach, oceniającą długą czarną
sukienkę, którą Jessica miała na sobie.
Bella cały czas wygląda nieswojo. Ha ha. Angela miała rację – Tyler nie
marnował ani chwili czasu. Chociaż nie mogę uwierzyć, że jest tym aż tak
zdenerwowana. A co jeśli Mike nie będzie się dobrze bawił i nie zaprosi mnie
nigdzie później? Co, jeśli zaprosi Bellę na bal absolwentów? A czy ona
zaprosiłaby Mike’a, gdy ja bym nic nie powiedziała? Czy on myśli, że ona jest
ładniejsza ode mnie? Czy ona myśli, że jest ładniejsza ode mnie?
- Myślę, że ta turkusowa jest lepsza. Podkreśla kolor twoich oczu.
Jessica uśmiechnęła się fałszywie do Belli, obserwując ją podejrzliwie.
Czy ona na pewno tak myśli? A może po prostu chce, żebym wyglądała w
sobotę jak idiotka?
Zmęczyło mnie słuchanie myśli Jessiki. Poszukałem więc w pobliżu
Angeli – ach, ale Angela akurat zmieniała sukienkę, więc szybko uciekłem z jej
głowy, aby zapewnić jej prywatność.
Cóż, w centrum handlowym nie było zbyt wiele możliwości dla Belli, aby
zrobiła sobie krzywdę. Pozwolę im dokończyć zakupy a potem niby
przypadkiem wpadnę na nie. Już wkrótce miało zrobić się ciemno – z zachodu
zaczęły napływać chmury. Uchwyciłem co prawda tylko ich zarysy pomiędzy
wysokimi drzewami, ale byłem przekonany, że nieuchronnie przyspieszą zapadnięcie zmroku. Dlatego też ucieszyłem się na ich widok, pragnąc ich cienia
bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Już jutro będę siedział obok Belli w szkole,
skupiał całą jej uwagę podczas lunchu. Będę mógł zadać jej te wszystkie
pytania…
A więc była wściekła na zarozumialstwo Tylera. Widziałem to w jego
myślach – że mówił dosłownie o balu absolwentów, że stawiał jej żądania.
Przypomniałem sobie jej wyraz twarzy z tamtego popołudnia – odrazę,
niedowierzanie – i roześmiałem się. Byłem ciekaw, co mu na to odpowie. Nie
chciałbym przegapić jej reakcji.
Czas mijał wyjątkowo wolno, kiedy czekałem na zapadnięcie zmroku.
Sporadycznie sprawdzałem myśli Jessiki; była najłatwiejsza do znalezienia, ale
naprawdę nie lubiłem przebywać w jej myślach zbyt długo. Zobaczyłem miejsce,
gdzie planują iść coś zjeść. Do czasu kolacji będzie wystarczająco ciemno… może
mógłbym przypadkiem wybrać tą samą restaurację. Dotknąłem telefonu w
swojej kieszeni, rozważając zaproszenie Alice. Na pewno byłaby zachwycona,
przecież też chciała porozmawiać z Bellą. Ale nie byłem pewien, czy byłem już
gotowy wprowadzić bardziej Bellę w mój świat. Czy jeden wampir to
niewystarczający problem?
Rutynowo sprawdziłem Jessikę. Myślała o swojej biżuterii, pytając Angelę
o radę.
Może powinnam oddać ten naszyjnik z powrotem. Przecież mam w domu
inny, na pewno by pasował. No i wydałam trochę za dużo… Mama się wścieknie.
Co ja sobie myślałam?
Nie chce mi się wracać z powrotem do sklepu. Jak myślisz, Bella będzie nas
szukać?
Co się stało? Belli nie było z nimi? Popatrzyłem oczami Jessiki, potem
Angeli. Stały właśnie na chodniku, naprzeciw rzędu sklepów. Belli nie było
nigdzie w zasięgu wzroku.
Och, kogo obchodzi Bella? – pomyślała niecierpliwie Jess, zanim
odpowiedziała na pytanie Angeli. – Nic jej nie będzie. Minie trochę czasu, zanim
dojdziemy do restauracji. Poza tym, myślę, że chciała zostać sama. – wyłapałem z
myśli Jessiki widok księgarni, do której miała pójść Bella.
Pospieszmy się więc. – powiedziała Angela. Mam nadzieję, że Bella nie
będzie nam miała tego za złe. Była dla mnie taka uprzejma w samochodzie…
Naprawdę jest miłą osobą. Ale odniosłam wrażenie, że cały dzień była jakby
przygnębiona. Czy to przez Edwarda Cullena? Założę się, że to właśnie dlatego
wypytywała o jego rodzinę…
Powinienem zwracać większa uwagę. Co jeszcze przegapiłem? Bella
chciała przejść się samotnie, a wcześniej pytała o mnie? Ale Angela skupiła teraz
uwagę na Jessice – a ta paplała coś o tym idiocie, Mike’u – więc nie byłem w
stanie dowiedzieć się od niej niczego więcej.
Oceniłem ciemność. Słońce znajdzie się za chmurami już wkrótce. Jeśli trzymałbym się zachodniej części ulicy, gdzie budynki dostatecznie zasłaniały
światło…
Zaczynałem się niepokoić, kiedy jechałem już w kierunku centrum miasta.
To nie było coś, co rozważałem wcześniej – Bella chodząca samotnie – więc nie
miałem pojęcia, jak ją znaleźć. A powinienem to rozważyć.
księgarni, którą Jessica miała na myśli, mając cały czas nadzieję, że moje
poszukiwania nie będą trwały zbyt długo. Chociaż w głębi ducha i tak w to
wątpiłem. Kiedy Bella cokolwiek ułatwiała?
miejsce nie wyglądało na takie, którym Bella mogłaby być zainteresowana – zbyt
new age jak dla nowoczesnej osoby. Byłem ciekaw, czy w ogóle miała zamiar
tam wejść.
Znałem Port Angeles wystarczająco dobrze; pojechałem prosto w stronę
Malutki sklep był pusty, nie licząc hipisowsko ubranej kobiety za ladą. To
Znalazłem skrawek cienia, w którym mogłem zaparkować… Tworzył
ciemną ścieżkę wprost pod daszek sklepu. Naprawdę nie powinienem.
Wychodzenie na zewnątrz w godzinach, kiedy słońce jeszcze nie zaszło, nie było
bezpieczne. A co, jeśli przejeżdżający samochód rzuci snop światła wprost na
mnie w cieniu?
Ale nie wiedziałem, w jaki inny sposób szukać Belli!
Zaparkowałem więc i wyszedłem, kierując się w najciemniejszy cień.
Udałem się szybko w stronę sklepu, wyłapując słaby zapach Belli w powietrzu.
A więc była tu, na chodniku, ale wewnątrz sklepu nie było już po niej śladu.
- Witam! W czym mogę pomóc? – kobieta zza lady ledwie zdążyła to
powiedzieć, a ja byłem już na zewnątrz.
Podążałem za zapachem Belli tak daleko, jak pozwalał mi na to cień,
zatrzymując się tuż na skraju światła słonecznego.
Bardzo mnie to zirytowało, czułem się jak pozbawiony mocy! Ograniczony
liniami cienia i światła na chodniku.
Tak naprawdę w tamtym kierunku nie było już nic ciekawego. Może się
zgubiła? Cóż, ta możliwość nie brzmiała nieprawdopodobnie, biorąc pod uwagę
jej charakter.
wszędzie. Zatrzymałem się jedynie jeszcze w kilku plamach cienia, ale trafiłem
na jej zapach tylko raz, a ten kierunek zaniepokoił mnie. Gdzie ona próbowała
dojść?
mając nadzieję zobaczyć ją właśnie tu. Jessica i Angela już były w środku,
zastanawiając się, czy złożyć zamówienie, czy poczekać na Bellę. Jessica nalegała
na zamówienie.
Mogłem tylko zgadywać, że przeszła przez ulicę, kierując się na południe.
Wróciłem więc do samochodu i jeździłem po ulicach, rozglądając się
Jeździłem jeszcze w tę i z powrotem, pomiędzy księgarnią i restauracją,
Zacząłem więc zerkać w myśli przechodniów, patrząc ich oczami. Z pewnością ktoś musiał ją gdzieś widzieć.
Niepokoiłem się coraz bardziej. Nie zdawałem sobie wcześniej sprawy, jak
trudno może mi być ją znaleźć, kiedy – tak, jak teraz – będzie z dala od mojego
zasięgu wzroku i z dala od swoich zwyczajowych miejsc, gdzie przebywała. Nie
podobało mi się to.
Na horyzoncie kłębiło się mnóstwo chmur, więc za chwilę będę mógł
szukać jej nawet na piechotę. Wtedy nie powinno to już trwać długo. W tej
chwili tylko słońce mnie ograniczało. Jeszcze kilka minut i wtedy ja zdobędę
przewagę ponownie i to świat ludzi będzie ograniczony.
Inne myśli, i kolejne. Tak wiele trywialnych problemów.
… myślę, że znów złapał infekcję ucha…
Czy to było sześć-cztery-zero czy sześć-zero-cztery…?
Znów się spóźnia. Powinnam mu powiedzieć…
Tu jest! Aha!
Nareszcie, pojawiła się jej twarz. Ktoś ją zauważył!
Ale moja ulga trwała ułamek sekundy, a wtedy dostrzegłem resztę myśli
mężczyzny, który przyglądał się jej twarzy w cieniu.
Jego umysł był dla mnie obcy, ale nie całkowicie nieznajomy. Przecież
swego czasu polowałem na dokładnie takie osoby…
- NIE! – ryknąłem, a z mojego gardła wydobyło się warczenie. Stopa
przycisnęła pedał gazu, ale tak właściwie dokąd miałem jechać?
Znałem ogólnie lokację jego myśli, ale ta wiedza nie była wystarczająca.
Coś, cokolwiek musi tam być – znak drogowy, witryna sklepu, cokolwiek w jego
myślach, co da mi jakąś wskazówkę. Ale Bella była głęboko w cieniu a jego oczy
były skupione na jej przerażonym wyrazie twarzy – cieszył się na ten widok.
Jej twarz była niewyraźna w jego myślach, rozmyta przez zbyt wiele
innych twarzy. Bella nie była jego pierwszą ofiarą.
Odgłos mojego warczenia odbił się od karoserii samochodu, ale nic nie
było w stanie mnie rozproszyć.
Na ścianie za nią nie było żadnych okien. Jakaś strefa przemysłowa, z dala
od ulic uczęszczanych przez ludzi. Mój samochód zapiszczał na zakręcie, ledwie
wymijając inne auto. Miałem nadzieję, że jadę w dobrym kierunku, a kiedy
tamten kierowca zatrąbił klaksonem, byłem już daleko.
Spójrzcie, jak się trzęsie! – mężczyzna zachichotał w oczekiwaniu. Strach
był dla niego dodatkową atrakcją, bardzo to lubił.
- Trzymaj się ode mnie z daleka – jej głoś był cichy i groźny, ale nie
krzyczała.
- Nie bądź taka ostra, maleńka.
Obserwował, jak się wzdrygnęła, kiedy usłyszała chuligański śmiech, dochodzący z innego kierunku. Zirytował się tym hałasem – Zamknij się, Jeff! –
pomyślał, ale ucieszył się na jej widok, kiedy mimowolnie się skuliła.
Podniecało go to. Już wyobrażał sobie jej usilne prośby, sposób, w jaki będzie go
błagać…
Nie zdawałem sobie sprawy, że byli z nim jeszcze inni, zanim nie
usłyszałem głośnego śmiechu. Skupiłem się na tym, starając się zauważyć coś, co
mogłoby mi pomóc. Ale on już robił pierwszy krok w jej kierunku, zacierając
ręce.
Myśli jego towarzyszy nie były aż tak obrzydliwe, co najwyżej lekko
odurzone. Żaden z nich nie zdawał sobie sprawy, jak daleko mężczyzna
nazywany przez nich Lonnie ma zamiar się z tym posunąć. Po prostu podążali za
nim ślepo. Obiecał im wszakże trochę zabawy…
Jeden z nich rzucił okiem wzdłuż ulicy, nerwowo – nie chciał być złapany
na gorącym uczynku – i dał mi to, co potrzebowałem. Rozpoznałem
skrzyżowanie, w kierunku którego patrzył.
Ruszyłem, nie zwracając uwagi na czerwone światło, wślizgując się w
przestrzeń pomiędzy dwoma samochodami, poruszającymi się w korku.
Rozbrzmiały za mną dźwięki klaksonów.
Na dodatek w kieszeni zawibrował mój telefon. Zignorowałem go.
Lonnie szedł wolno w stronę dziewczyny, podtrzymując cały czas nutkę
niepewności, ten moment zawsze go pobudzał. Czekał na jej krzyk,
przygotowując się do delektowania nim.
Ale Bella zacisnęła szczękę i objęła się ramionami. Zdziwiło go to –
oczekiwał, że będzie próbowała uciekać. Stał więc zaskoczony i jakby lekko
rozczarowany. Uwielbiał pogoń za swoimi ofiarami, czuć tą adrenalinę jak
podczas polowania.
Odważna, ta jedna. Może to lepiej, tak myślę… więcej walki.
Byłem już nieopodal. Potwór mógłby usłyszeć ryk mojego silnika, ale nie
zwracał na nic uwagi, był zbyt skupiony na swojej ofierze.
Niemal mogłem zobaczyć, jak czułby się, gdyby to on był łupem. Co
myślałby o moim stylu polowania.
W innej części mojego umysłu przeszukiwałem ranking wszelkich tortur,
jakie kiedykolwiek widziałem, decydując się, która z nich będzie najbardziej
bolesna. Musi ponieść konsekwencje swojego zachowania. Powinien wić się w
agonii. Inni mogliby umrzeć tak po prostu, ale potwór o imieniu Lonnie
powinien błagać o śmierć na długo przedtem, zanim dostanie ode mnie ten dar.
Był na ulicy, zbliżał się do niej.
Wyjechałem ostro zza rogu, reflektory mojego samochodu oświetlały całą
scenę, mrożąc wszystkich w miejscu. Mógłbym pobiec wprost do ich przywódcy,
który odskoczył na chodnik, ale to byłaby dla niego zbyt łagodna śmierć.
Pozwoliłem samochodowi podjechać bokiem w poślizgu, ustawiając się tak, aby drzwi pasażera znalazły się jak najbliżej Belli. Otworzyłem je, a ona
momentalnie ruszyła z moim kierunku.
- Wsiadaj! – warknąłem.
Co jest do diabła?
Wiedziałem, że to był zły pomysł! Ona nie jest sama.
Powinienem uciekać?
Chyba zaraz się zrzygam…
Bella wskoczyła do samochodu bez wahania, zatrzaskując za sobą drzwi.
A wtedy spojrzała na mnie z najbardziej ufnym wyrazem twarzy, jaki
kiedykolwiek widziałem u człowieka i wszelkie moje gwałtowne plany
rozpadły się.
Zajęło mi to o wiele, wiele mniej niż sekundę aby uświadomić sobie, że
nie mógłbym zostawić jej samej w samochodzie, w razie gdybym miał się zająć
czterema mężczyznami. Co powinienem jej powiedzieć, żeby nie patrzyła? Ha! A
czy kiedyś w ogóle zrobiła to, o co prosiłem? Czy kiedykolwiek robiła coś, co
bezpośrednio jej nie zagrażało?
A może miałbym zabrać ich daleko stąd, a ją zostawić tu samą? Ale istniało
prawdopodobieństwo, że inny niebezpieczny człowiek będzie się kręcił po
ulicach Port Angeles dziś wieczorem. A Bella niczym magnes przyciągała do
siebie wszystkie niebezpieczeństwa. Nie, nie mogę jej spuścić z oka.
Właśnie to uczucie, nawet wzmocnione, sprawiło, że chciałem natychmiast
zabrać ją z dala od tych mężczyzn, tak szybko, że tylko patrzyliby za moim
samochodem z zaszokowanym wyrazem twarzy. Ona nawet nie rozpoznałaby, że
miałem chwilę zawahania. Pomyślałaby, że od samego początku planowałem po
prostu uciec.
Ale nawet nie mógłbym potrącić ich samochodem. To by ją przeraziło.
Pragnąłem ich śmierci tak potwornie, że ta potrzeba niemal dzwoniła mi w
uszach, zaciemniała umysł, przynosiła smak na język. Moje mięśnie były napięte
z ochoty, usilnego pożądania, potrzeby. Musiałem ich zabić. Mógłbym obierać go
po kolei, kawałek po kawałku, obedrzeć skórę z mięśni, oderwać mięśnie od
kości…
Oprócz tego, że ta dziewczyna – ta jedyna dziewczyna na świecie –
przylgnęła do swojego siedzenia, wczepiła się w nie obiema rękami i cały czas
patrzyła na mnie, jej oczy były cały czas szeroko otwarte i pełne ufności. Zemsta
może poczekać.
- Zapnij pasy. – zarządziłem. Mój głos był szorstki, przepełniony
nienawiścią do tych mężczyzn i pragnieniem krwi. Ale nie takim zwykłym
pragnieniem. Nie mógłbym aż tak pohańbić się i mieć choćby najmniejszą część
tamtego mężczyzny wewnątrz siebie.
Bella zapięła pas, wzdrygając się lekko na głośne kliknięcie. I chociaż podskoczyła na taki dźwięk, zdawała się nie zwracać uwagi na szaleńczą jazdę
po mieście. Mijałem wszystkie znaki stopu. Czułem także jej wzrok na sobie.
Wydawała się dziwnie zrelaksowana. To nie miało według mnie sensu – nie po
tym, co przed chwilą przeżyła.
- Wszystko w porządku? – zapytała chrapliwym głosem ze stresu i strachu.
Ona chciała wiedzieć, czy ze mną wszystko w porządku?
Pomyślałem nad jej pytaniem przez ułamek sekundy. Za krótki dla niej,
aby zauważyła moje zawahanie. Czy było ze mną wszystko w porządku?
- Nie. – odparłem, a mój głos nadal brzmiał wściekle.
Zabrałem ją na tą samą nieużywaną drogę za miastem, gdzie spędziłem
popołudnie, pochłonięty w najgorszym możliwym nadzorowaniu, jakie
kiedykolwiek ktoś sprawował. Teraz droga była ciemna, ocieniona drzewami.
Byłem cały czas tak rozwścieczony, że moje ciało niemal znieruchomiało.
Moje lodowate dłonie cały czas pragnęły zmiażdżyć jej napastnika, rozetrzeć go
na miazgę, tak, aby jego ciało nigdy nie mogło zostać zidentyfikowane.
Ale to wymagałoby pozostawienia jej tutaj samej, bez ochrony w ciemną
noc.
- Bella? – zapytałem przez zęby.
- Tak? – odpowiedziała wciąż zachrypniętym głosem. Spróbowała
odchrząknąć.
- Nic ci nie jest? – to była teraz najważniejsza rzecz, główny priorytet.
Zemsta stała na drugim miejscu. Wiedziałem o tym dobrze, ale moje ciało było
jeszcze tak przepełnione gniewem, że ciężko mi było myśleć.
- Nie. – jej głos cały czas był niewyraźny. Bez wątpienia ze strachu.
Tym bardziej nie mogłem jej opuścić.
I nawet jeśli nie podejmowałaby stałego ryzyka dla jakiegoś głupiego
powodu – to był jakiś okrutny żart ze strony czegoś wyższego nad nami – nawet,
jeśli byłbym pewien, że jest idealnie bezpieczna w mojej obecności, nie
zostawiłbym jej samej w ciemności.
Musi być tak przerażona.
W dodatku jeszcze nie byłem w stanie, aby ją uspokoić – nawet jakbym
wiedział, jak to zrobić. Nie wiedziałem. Z pewnością może czuć jakieś złowrogie
emocje ode mnie, to oczywiste. Przerażam ją jeszcze mocniej, tym bardziej, że
nie mogę uspokoić pragnienia mordu, palącego mnie od wewnątrz żywym
ogniem.
Musiałbym spróbować myśleć o czymś innym.
- Bądź tak dobra i opowiedz mi coś. – poprosiłem.
- Opowiedz?
Ledwie zdobyłem się na odrobinę samokontroli, aby spróbować jej wyjaśnić to, czego potrzebowałem.
- Ach, pleć po prostu o jakichś błahostkach, dopóki się nie uspokoję. –
wyjaśniłem. Tylko i wyłącznie świadomość, że ona mnie potrzebuje, trzymała
mnie wewnątrz samochodu. Cały czas słyszałem myśli tych mężczyzn, ich
rozczarowanie i wściekłość… Wiedziałem dobrze, gdzie ich znaleźć…
Zamknąłem oczy, mając płonną nadzieję, że w ten sposób uwolnię się od tego
obrazu.
- Ehm… - zawahała się, próbując zrozumieć moją prośbę. – Na przykład…
jutro po szkole zamierzam przejechać Tylera Crowleya furgonetką? –
powiedziała to, jakby to było pytanie.
Tak, to było to, czego potrzebowałem. Ale oczywiście Bella może za chwilę
wyskoczyć z czymś niespodziewanym. Tak jak wcześniej, taka pogróżka
wydobywająca się z jej ust brzmiała po prostu komicznie. Jeśli nie paliłbym się
do morderstwa, roześmiałbym się.
- Dlaczego? – wydusiłem z siebie, aby zachęcić ją do mówienia.
- Rozpowiada na prawo i lewo, że idziemy razem na bal absolwentów. –
powiedziała tonem rozwścieczonego kociaka. - Albo zwariował, albo chce mi
jakoś wynagrodzić to, co się stało… No, sam wiesz, kiedy. – wtrąciła sucho. -
Uważa widocznie, że ten bal to idealna okazja. Wydedukowałam, że jeśli narażę
jego życie na niebezpieczeństwo, to sobie odpuści, bo wyrównamy rachunki.
Może, gdy zobaczy to Lauren, też mi przy okazji odpuści – naprawdę, nie
potrzebuję wrogów. Ha, będę musiała się przyłożyć. Jeśli jego nissan Sentra trafi
na złomowisko, Tyler na pewno nikogo nie zaprosi na bal, bo jak to tak, bez
samochodu…
To napawało odrobiną optymizmu, że czasem Bella odbiera pewne rzeczy
niewłaściwie. Nachalność Tylera nie miała żadnego związku z wcześniejszym
wypadkiem. Odniosłem wrażenie, że Bella nie zauważa, jak działa na
chłopaków w szkole. I czyżby nie zauważała, jak działa na mnie?
Ach, podziałało. Podczas gdy mówiła, starałem się jej słuchać i uspokoić.
Już niemal odzyskałem pełnię kontroli nad sobą, aby zauważać inne rzeczy, niż
myśleć tylko o zemście i torturach…
- Słyszałem, jak się chwalił. – powiedziałem. Przestała mówić a chciałem,
żeby kontynuowała.
- Naprawdę? – zapytała z niedowierzaniem. W jej głosie słychać było nagle
przypływ irytacji. – Jeśli będzie sparaliżowany od szyi w dół, to też z balu
absolwentów nici.
Bardzo chciałem, aby był sposób, w jaki mógłbym ją zachęcić do dalszego
monologu właśnie w takim stylu – zawierającego pogróżki śmierci i uszkodzeń
ciała, mimo że brzmiało to nieprawdopodobnie. Nie mogła wybrać lepszego
sposobu na uspokojenie mnie. A jej słowa – co prawda przesycone sarkazmem i
przenośniami – były odzwierciedleniem tego, czego tak bardzo pragnąłem w tej
chwili.
Westchnąłem i otworzyłem oczy.
- I co, lepiej ci? – zapytała nieśmiało.
- Nie za bardzo.
Nie, byłem spokojniejszy, ale nie czułem się lepiej. Ponieważ dopiero co
uświadomiłem sobie, że nie mogłem zabić potwora o imieniu Lonnie, a
pragnąłem tego prawie bardziej niż czegokolwiek innego na świecie. Prawie.
Jedyną rzeczą, której pragnąłem bardziej niż popełnienia w pełni
uzasadnionego przestępstwa, była ta dziewczyna. I, chociaż nie mogłem jej mieć,
samo marzenie o tym sprawiało, że nie byłem w stanie jej opuścić, aby udać się
morderczą hulankę – nieważne, że ten powód był teoretycznie mało
przekonujący.
Bella zasługiwała na kogoś lepszego do mordercy.
Spędziłem siedemdziesiąt lat, próbując być czymś innym niż tym –
czymkolwiek, ale nie mordercą. Ale nawet te lata wysiłku nie czyniły mnie kimś
godnym dziewczyny siedzącej obok mnie. I w dodatku czułem, że gdybym
powrócił do tego życia – życia zabójcy – chociaż na jedną noc, to z pewnością
uczyniłoby ją z dala od mojego zasięgu na zawsze. Nawet jeśli nie
posmakowałbym ich krwi – jeśli nie miałbym tego jaskrawoczerwonego
poblasku w moich oczach – czy to miałoby dla niej jakieś znaczenie?
Starałem się być wystarczająco dobry dla niej. Nie było to przecież
nieosiągalne. Mogłem próbować.
- Co ci jest? – szepnęła.
Jej oddech dotarł do moich nozdrzy i od razu przypomniałem sobie,
dlaczego na nią nie zasługuję. Po tym wszystkim, co się dziś wydarzyło, z całą
miłością, jaką do niej czułem… sprawiła, że usta wypełniły mi się jadem.
Muszę być z nią szczery. Jestem jej to winien.
- Widzisz, Bello, czasami mam problem z porywczością. – wyjrzałem przez
okno w ciemną noc, mając nadzieję, że usłyszy w moim głosie horror,
jednocześnie tego nie chcąc. Z przewagą tego drugiego. Uciekaj, Bella, uciekaj.
Zostań, Bella, zostań. – Tylko napytałbym sobie biedy, gdybym dopadł tych…-
na samą tą myśl miałem ochotę wyjść z samochodu. Wziąłem jednak głęboki
oddech, pozwalając jej zapachowi przeniknąć w dół mojego gardła. – A
przynajmniej to próbuję sobie wmówić.
- Och.
Nie powiedziała nic więcej. Ile tak naprawdę zrozumiała i wyciągnęła z
moich słów? Spojrzałem na nią wyczekująco, ale z jej twarzy nie dało się nic
wyczytać. Pusta, zaszokowana prawdopodobnie. Cóż, przynajmniej nie
krzyczała. Jeszcze.
Na moment zapadła cisza. Walczyłem ze sobą, próbujący być takim, jaki
powinienem. I jaki nie mogłem być.
- Jessica i Angela będą się o mnie martwić. – powiedziała cicho. Jej głos był
bardzo spokojny i nie byłem pewny, dlaczego. Była w szoku? Może wydarzenia
dzisiejszego wieczoru jeszcze do niej nie dotarły? – Jesteśmy umówione.
Chciała znaleźć się jak najdalej ode mnie? Czy tylko martwiła się o swoje
koleżanki?
Nie odpowiedziałem jej, jedynie odpaliłem samochód i zawróciłem. Z
każdym niemal calem bliżej miasta trudniej mi było utrzymać kontrolę. Byłem
już tak blisko niego…
Jeśli to byłoby niemożliwe – jeśli nigdy nie mógłbym mieć bądź zasłużyć
na tą dziewczynę – wtedy jaki był sens pozwolić temu mężczyźnie odejść bez
wymierzenia kary? Z pewnością dałbym radę na tyle się powstrzymać…
Nie. Jeszcze nie. Zbyt mocno jej pragnąłem.
Akurat dojechaliśmy pod restaurację, gdzie zamierzała spotkać się z
koleżankami, a ja jeszcze nie doszedłem do ładu ze swoimi myślami. Jessica i
Angela kończyły właśnie jedzenie i obie naprawdę martwiły się o Bellę.
Zamierzały nawet zacząć jej szukać, chodząc wzdłuż głównej ulicy.
To nie była dla nich zbyt dobra noc na wędrowanie…
- Skąd wiedziałeś, gdzie…? – przerwane pytanie Belli rozkojarzyło mnie i
zdałem sobie sprawę, że popełniłem kolejny błąd. Byłem po prostu zbyt
skupiony na czymś innym, aby zapytać ją, gdzie ma się spotkać z dziewczynami.
Ale zamiast dokończyć pytanie, Bella tylko potrząsnęła głową i lekko się
uśmiechnęła.
Co to miało znaczyć?
Cóż, nie miałem czasu głębiej się nad tym zastanowić i zrozumieć jej
akceptacji mojej dziwnej wiedzy. Otworzyłem drzwi.
- Co robisz? – zapytała zdziwiona.
Nie pozwalam ci odejść poza mój zasięg wzroku. Nie pozwalam sobie być
samemu dziś wieczorem. Tak, w tej kolejności. – Zabieram cię na kolację.
Hmm, to może być nawet interesujące. Wyglądało to tak jak wtedy, kiedy
rozważałem zaproszenie Alice i przypadkowe wybranie tej samej restauracji. A
teraz tu byłem naprawdę, prawie na randce z tą dziewczyną. Ale to się nie
liczyło, bo nawet nie dałem jej szansy na powiedzenie ‘nie’.
Miała już częściowo uchylone drzwi po swojej stronie, zanim obszedłem
samochód – zazwyczaj to nie było tak denerwujące, nie móc poruszać się
błyskawicznie – więc nie mogłem otworzyć ich dla niej pierwszy. Czy to
znaczyło, że nie była przyzwyczajona do traktowania siebie jak damy, czy może
nie myślała o mnie jako o dżentelmenie?
Poczekałem na nią, aby do mnie dołączyła, z każdą chwilą coraz bardziej
się niepokojąc, widząc jej koleżanki zmierzające w stronę cienia.
- Biegnij złapać dziewczyny, zanim ich też będę musiał szukać. – zarządziłem szybko. – Jeśli znów wpadnę na tych typków, nie będę umiał się
pohamować. – nie, nie byłbym już wystarczająco silny.
Zadrżała lekko, ale szybko oprzytomniała. Zrobiła w ich kierunku mały
krok, krzycząc – Jess! Angela! – odwróciły się, a Bella pomachała do nich.
Bella! Och, nic jej nie jest! – pomyślała Angela z ulgą.
Tak późno? – Jessica mruczała do siebie, ale w głębi także się uspokoiła,
widząc, że Bella się znalazła. To sprawiło, że moje uczucia względem niej lekko
się ociepliły.
Szybko podbiegły, ale stanęły jak wryte, widząc mnie u jej boku.
Uch-uch! – pomyślała Jess. To niemożliwe!
Edward Cullen? Czy właśnie po to oddaliła się od nas, aby się z nim
spotkać? Ale dlaczego wypytywała, czy będą w mieście, skoro wiedziała, że on tu
będzie? – wyłapałem przerażoną twarz Belli w myślach Angeli, kiedy
wypytywała ją, dlaczego moja rodzina jest tak często nieobecna w szkole. Nie,
nie mogła wiedzieć. – zdecydowała ostatecznie Angela.
Myśli Jessiki były wyjątkowo nieuporządkowane. Bella nie powiedziała
mi całej prawdy.
- Gdzie się podziewałaś? – zapytała podejrzliwie, patrząc niby na Bellę, ale
nie spuszczając mnie ukradkiem z oka.
- Zgubiłam się. A potem wpadłam na Edwarda. – powiedziała Bella,
wskazując ręką w moją stronę. Jej głos był całkiem normalny. Jakby to była cała
prawda, jakby tylko to się wydarzyło.
Musi być w szoku. To naprawdę było jedynym wytłumaczeniem dla jej
opanowania.
- Czy mogę do was dołączyć? – zapytałem, aby być uprzejmym.
Wiedziałem, że przecież już jadły.
Jasna cholera, jaki on jest przystojny! - pomyślała Jessica, a jej myśli stały
się jeszcze bardziej nieskładne.
Angela wcale nie była w lepszym stanie. – Szkoda, że już zjadłyśmy. Wow.
Po prostu. Wow.
A czemu nie działałem tak na Bellę?
- Ehm… jasne. – wydukała Jessica.
Angela zadrżała. – Tak właściwie to już jesteśmy po, Bello. Przepraszam,
tak długo na ciebie czekałyśmy.
Że co? Zamknij się! – poskarżyła się Jess.
Bella wzruszyła ramionami. Ot, tak. Zdecydowanie jest w szoku. – Nie ma
sprawy. Nie jestem głodna.
- Uważam, że powinnaś coś zjeść. – powiedziałem cichym, ale stanowczym
tonem. Potrzebowała cukru we krwi – chociaż i bez tego pachniała niesamowicie słodko, pomyślałem. Niedługo powinno do niej dotrzeć to, co się stało, a pusty
żołądek w niczym nie pomoże. Była przecież wyjątkowo skłonna do omdleń, co
wiedziałem z doświadczenia.
Te dziewczyny nie powinny znaleźć się w żadnym niebezpieczeństwie,
jeśli pojadą prosto do domu. Ich nie prześladował na każdym kroku pech.
I raczej wolałbym być z Bellą sam na sam – tak długo, dopóki i ona
wyrażała taką chęć.
- Czy zgodzisz się, żebym odwiózł Bellę? – zapytałem Jessiki, zanim Bella
zdążyła się sprzeciwić. – Nie będziecie musiały czekać, aż skończy.
- Czy ja wiem, chyba to dobry pomysł… - Jessica spojrzała na Bellę, chcąc
się upewnić, czy ta nie ma nic przeciwko.
Chciałabym zostać… ale ona prawdopodobnie wolałaby być z nim sama.
Zresztą, kto by nie chciał? – pomyślała Jessica. W tym samym czasie zauważyła
mrugnięcie Belli.
Bella puściła do niej oko?
- No to załatwione. – stwierdziła szybko Angela, domyślając się, o co
chodzi. I wydawało mi się, że ona tego chciała. – Do jutra, Bella… Edward. –
walczyła ze sobą, aby wypowiedzieć moje imię w miarę normalnym tonem.
Wtedy chwyciła Jessikę za rękę i pociągnęła za sobą.
Muszę znaleźć jakiś sposób, aby podziękować za to Angeli.
Samochód Jessiki stał nieopodal w jasnym kręgu światła, padającego z
latarni. Bella obserwowała je ostrożnie z lekką zmarszczką pomiędzy brwiami,
aż znalazły się w samochodzie. Widocznie była świadoma niebezpieczeństwa, w
jakim niedawno się znalazła. Jessica pomachała jej na pożegnanie. Dopiero
kiedy samochód zniknął, wzięła głęboki oddech i odwróciła się w moją stronę.
- Naprawdę nie jestem głodna. – powiedziała.
Dlaczego czekała do chwili, aż odjadą, żeby zacząć rozmowę? Naprawdę
chciała być ze mną sama – nawet teraz, po ujrzeniu mojego nieludzkiego
gniewu?
I czy była taka potrzeba czy nie, musiała coś zjeść.
- Zrób to dla mnie. – poprosiłem.
Otworzyłem przed nią drzwi restauracji.
Westchnęła, ale weszła do środka.
Szedłem tuż za nią aż do miejsca, w którym czekała właścicielka. Bella cały
czas wydawała się być nieswoja. Tak bardzo chciałem dotknąć jej dłoni, czoła,
sprawdzić, czy ma temperaturę. Ale moja lodowata dłoń przeraziłaby ją.
O mój… mentalny głos kobiety brutalnie przerwał moje rozmyślania.
Och…
Tego wieczora chyba naprawdę zawracałem wszystkim w głowach. A może tylko zwracałem na to taką uwagę, bo marzyłem, żeby Bella także
postrzegała mnie w ten sposób? Zawsze byliśmy bardzo atrakcyjni fizycznie dla
naszych ofiar. Tak naprawdę nigdy nie myślałem o tym tak na poważnie.
Zazwyczaj – no, chyba że w przypadku Shelley Cope albo Jessiki Stanley, które
nie okazywały przerażenia – strach uderzał ofiary wkrótce po pierwszym
oczarowaniu.
- Prosimy o stolik dla dwojga. – odezwałem się, kiedy kobieta cały czas
stała bez słowa.
- Och, tak. Witam w La Bella Italia. – Mmm, co za głos! – Proszę za mną. –
jej myśli znów były zajęte, jakby coś kalkulowała.
Może to tylko jego kuzynka. Nie może być jego siostrą, w ogóle nie są
podobni. Ale jakaś rodzina… On nie może być z nią.
Ludzkie oczy były tak słabe, zamglone; nie widziały dobrze. Jak ta mało
inteligentna kobieta może uważać moją fizyczność za tak atrakcyjną i
jednocześnie nie dostrzegać perfekcji dziewczyny tuż obok mnie?
Cóż, nawet jej nie trzyma za rękę… - myślała kobieta, prowadząc nas do
niemal rodzinnego stołu w centrum najbardziej zatłoczonej części restauracji.
Mogę mu dać swój numer, podczas gdy ona tu jest? – przemknęło jej przez myśl.
Wyciągnąłem banknot w tylnej kieszeni. Ludzie stawali się bardziej
skłonni do współpracy, gdy na scenę wkraczały pieniądze.
Bella właśnie zamierzała zająć wskazane miejsce, ale potrząsnąłem głową.
Zawahała się wtedy i przekrzywiła z zaciekawieniem głowę. Tak, dziś wieczór
będzie bardzo ciekawa. A wszelki tłum będzie tylko utrudnieniem dla naszej
konwersacji.
- Zależałoby nam na większej prywatności. – powiedziałem, wręczając
kobiecie pieniądze. Jej oczy rozszerzyły się w zdumieniu.
- Oczywiście.
Rzuciła okiem na napiwek, prowadząc nas za przepierzenie.
Pięćdziesiąt dolarów za lepszy stolik? Więc jest też bogaty. To ma sens –
założę się, że jego kurtka kosztowała więcej niż wynosiła moja ostatnia wypłata.
Cholera. Dlaczego zależy mu na prywatności z nią?
Zaoferowała nam stolik w małej wnęce, tak aby nikt inny w restauracji nie
był w stanie nas dostrzec – i zauważyć reakcji Belli na cokolwiek, co miałbym jej
powiedzieć. Nie miałem także pojęcia, czego ona może ode mnie chcieć. Albo co
mógłbym jej zaoferować.
Ile już zdołała zgadnąć? Jakie ma wyjaśnienie dzisiejszych wydarzeń?
- Czy to państwu odpowiada? – zapytała właścicielka.
- Idealnie. – odparłem, czując już lekkie zdenerwowanie przez jej
nieprzyjemny stosunek wobec Belli. Posłałem jej szeroki uśmiech, celowo
obnażając zęby. Niech ujrzy mnie w innym świetle.
Och… - Kelnerka zaraz przyjdzie. – On nie może być prawdziwy. Ja chyba
śnię. Może on po prostu zniknie, a może zapiszę mu swój numer na talerzu za
pomocą ketchupu? – nareszcie odeszła.
Dziwne. Cały czas się nie bała. Nagle przypomniałem sobie Emmetta, jak
droczył się ze mną w stołówce kilka tygodni temu. Założę się, że potrafiłbym ją
nastraszyć lepiej.
Czy coś mi umknęło?
- Nie powinieneś wykręcać ludziom takich numerów. – Bella przerwała
moje rozmyślania karcącym tonem. – To nie fair.
Popatrzyłem na nią. Co miała w ogóle na myśli? Przecież wcale nie
przestraszyłem tej kobiety, mimo że chciałem. – Jakich numerów?
- Twoje zachowanie mąci ludziom w głowie. Biedaczka ma pewnie teraz
palpitacje.
Hmm. Bella niemal miała rację. Tamta kobieta była w tej chwili na pół
przytomna, opisując zajście swojej przyjaciółce.
- Nie powiesz mi chyba, że nie zdajesz sobie z tego sprawy? – Bella
ponagliła mnie, kiedy na chwilę zamilkłem.
- Mącę w głowach? – to był nawet ciekawy opis tego zjawiska. W sam raz
na dzisiejszy wieczór. Ciekawiło mnie, jaka różnica…
- Nie zauważyłeś? – zapytała krytycznym tonem. – A dlaczego niby
wszyscy tańczą, jak im zagrasz?
- Tobie też mącę? – spytałem natychmiast, nie mogąc już dłużej
powstrzymać ciekawości; ale już się stało, już to wypowiedziałem.
Ale zanim miałem czas, aby głębiej zacząć tego żałować, odpowiedziała –
Bardzo często. – Jej policzki gwałtownie poróżowiały.
A więc na nią to też działało.
Moje ciche serce prawie drgnęło z intensywną nadzieją, mocniej, niż
kiedykolwiek mogłem to poczuć.
- Witam. – powiedział ktoś, chyba kelnerka, przedstawiając się. Jej myśli
były głośne, nachalne, jeszcze gorsze niż właścicielki, ale zagłuszyłem je.
Patrzyłem nieustannie na twarz Belli zamiast słuchać, obserwując, jak krew
porusza się tuż pod jej cienką skórą; zauważając nawet nie, że pali to moje
gardło, ale w jaki sposób rozświetla jej twarz, dodaje życia jej kremowej
twarzy…
Kelnerka najwyraźniej czekała na coś. Ach, zapytała, co zamówimy do
picia. Nie przerywałem jednak spoglądania na Bellę i kelnerka chcąc nie chcąc
także odwróciła się w jej kierunku.
- Dla mnie colę. – powiedziała Bella, jakby czekała na moje zdanie.
- Dwie cole. – uściśliłem. Pragnienie – normalne, ludzkie pragnienie – było oznaką szoku. Musiałem koniecznie zadbać, aby w jej krwi znalazło się
dostatecznie dużo cukru.
Chociaż tak naprawdę wyglądała całkiem zdrowo. Nawet bardziej niż
zdrowo. Po prostu promiennie.
- Co jest? – zapytała z ciekawością, zapewne dlaczego tak na nią patrzę.
Praktycznie nie zauważyłem, że kelnerka już odeszła.
- Jak się czujesz? – zapytałem.
Zamrugała, jakby speszona. – Dobrze.
- Nie jest ci niedobrze, nie kręci ci się w głowie…?
Była jeszcze bardziej zdezorientowana. – A powinno?
- Cóż, czekam na jakieś objawy szoku. – uśmiechnąłem się delikatnie,
oczekując na jej reakcję. Widocznie nie chciała, aby się o nią troszczyć.
Zajęło jej to dobrą minutę, aby wreszcie mi odpowiedzieć. Jej wzrok był
lekko rozkojarzony. Wyglądała właśnie tak zazwyczaj wtedy, kiedy się do niej
uśmiechałem. Czy to właśnie przez to taka była? Zamąciłem jej w głowie, jak
zwykła to nazwać?
Bardzo pragnąłem, aby właśnie tak było.
- Chyba się nie doczekasz. Mam talent do tłumienia w sobie takich rzeczy.
– odpowiedziała wreszcie, ciężko oddychając.
Więc miała już jakieś doświadczenie z nieprzyjemnymi zdarzeniami? Jej
życie było ciągle tak ryzykowne?
- Tak czy siak, wolałbym, żebyś coś zjadła. Przyda ci się trochę cukru we
krwi.
Wróciła kelnerka z dwiema colami i koszyczkiem pieczywa. Położyła je
tuż przede mną i zapytała o zamówienie, próbując uchwycić wzrokiem moje
spojrzenie. A powinna przecież najpierw zapytać Bellę o życzenia, potem wrócić
do mnie. Miała prymitywny umysł.
- Hmm… - Bella rzuciła okiem w menu. – Poproszę ravioli z grzybami.
Kelnerka błyskawicznie odwróciła się do mnie. – A dla pana?
- Dziękuję, nie będę jadł.
Cień przemknął przez twarz Belli. Hmm. Musiała już zauważyć, że nigdy
nic nie jem. Zauważała wszystko. Zawsze zapomniałem być ostrożny, kiedy była
niedaleko.
Poczekałem, aż znów będziemy sami.
- Duszkiem. – rozkazałem.
Zaskoczyło mnie, że posłuchała od razu. Piła tak długo, aż szklanka była
zupełnie pusta, więc podsunąłem jej drugą. Pragnienie czy szok?
Wypiła jeszcze odrobinę i lekko się wzdrygnęła.
- Zimno ci?
- To od lodu w coli. – powiedziała, ale zadrżała ponownie i zazgrzytała
zębami.
Piękna bluzka, którą miała na sobie, wyglądała na zbyt cienką, aby
ogrzewać ją dostatecznie; przylegała do niej jak druga skóra, niemal tak
delikatna jak ta pierwsza. Była tak krucha, śmiertelna. – Nie masz kurtki?
- Mam, mam. – zerknęła obok siebie, nieco zmieszana. – Och, została w
aucie Jessiki.
Zdjąłem więc swoją kurtkę, mając nadzieję, że nie zwróci uwagi na jej
temperaturę. Miło by było, gdybym mógł jej zaoferować ciepłe okrycie.
Spojrzała na mnie, a jej policzki znów rozgorzały. O czym teraz myśli?
Podałem jej kurtkę ponad stołem, natychmiast ją włożyła i zadrżała jeszcze
raz.
Tak, to byłoby bardzo miłe być ciepłym.
- Dzięki. – powiedziała. Wzięła głęboki oddech i podwinęła zbyt długie
rękawy. Znów odetchnęła głęboko.
Czy wszystko nareszcie do niej docierało? Kolor jej twarzy był co prawda
nienajgorszy; skóra była kremowa i lekko różowe policzki wyróżniały się w
porównaniu do błękitu jej bluzki.
- Ślicznie ci w niebieskim. – powiedziałem. Bo prostu byłem szczery.
Spłonęła nowym rumieńcem, potęgując efekt.
Wyglądała dobrze, ale nigdy nic nie wiadomo. Popchnąłem koszyczek
chleba w jej kierunku.
- Uwierz mi. – zaprotestowała, dobrze odczytując moje intencje. – Nie mam
zamiaru mdleć z głodu i nadmiaru wrażeń.
- Normalna osoba byłaby teraz w głębokim szoku, a ty nie wydajesz się
być nawet poruszona. – patrzyłem na nią w niedowierzaniu, myśląc, dlaczego nie
mogła po prostu reagować normalnie, a potem zastanawiając się, czy
rzeczywiście wolałem jej obecne zachowanie.
- Przy tobie czuję się bardzo bezpieczna – powiedziała, znów ze wzrokiem
przepełnionym ufnością. Ufnością, na którą nie zasługiwałem w najmniejszym
stopniu.
Wszystkie jej instynkty były złe – odwrotne. To musiał być ten problem.
Nie rozpoznawała po prostu niebezpieczeństwa jak każdy inny człowiek. Wręcz
przeciwnie. Zamiast uciekać, podchodziła bliżej, zachwycona tym, co powinno ją
przerażać…
Jak więc w takim razie mogłem ją chronić, skoro żadne z nas tego nie
chciało?
- To się robi bardziej skomplikowane, niż myślałem – powiedziałem cicho.
Prawie widziałem, jak przetwarza te słowa w swojej głowie. Wzięła
podłużną bułkę z koszyka i zaczęła ją jeść, jakby nieświadoma tego, co robi.
Przeżuwała ją przez moment, a potem przechyliła głowę.
- Zazwyczaj, kiedy masz złociste oczy, jesteś w lepszym humorze. –
powiedziała zwyczajnym, lekkim tonem.
Jej obserwacja, zgodna z faktami, całkowicie mnie zaskoczyła. – Co
takiego?
- To z czarnymi robisz się bardziej drażliwy, wtedy mam się na baczności.
Próbowałam to sobie jakoś wytłumaczyć… - dodała.
A więc miała własne wytłumaczenie. Oczywiście. Poczułem głęboko
dziwne uczucie, zastanawiając się, jak blisko prawdy była.
- Nowa teoria?
- Aha. – odgryzła kolejny kęs z gracją. Jakby nie dyskutowała o aspektach
bycia potworem z takim właśnie potworem osobiście.
- Mam nadzieję, że tym razem bardziej się postarałaś… - podpuściłem ją,
kiedy się nie odzywała. Naprawdę miałem jeszcze nadzieję, że się myli – że jest
mile od znalezienia rozwiązania. – A może nadal podkradasz pomysły z
komiksów?
- Nie, już nie. – odpowiedziała zmieszana. – Choć muszę przyznać, że nie
wpadłam na to sama.
- No i? – zachęciłem ją.
Z pewnością nie mówiłaby tak cicho, jeśli miałaby zamiar za chwilę
krzyczeć.
Kiedy zawahała się i przegryzła dolną wargę, wróciła kelnerka z jej
jedzeniem. Nie zwróciłem na nią najmniejszej uwagi, kiedy stawiała talerz przed
Bellą, zapytała jednak, czy sobie czegoś nie życzę.
Zaprzeczyłem, ale poprosiłem o więcej coli. Kelnerka w ogóle nie
zauważyła pustych szklanek. Zabrała je i zniknęła.
- Wróćmy do twoich teorii. – przypomniałem niecierpliwie, kiedy znów
zostaliśmy sami.
- Opowiem ci w samochodzie. – powiedziała cicho. Ach, więc jest źle.
Nadal nie miała zamiaru powiedzieć o swoich przypuszczeniach w otoczeniu
ludzi. – Jeśli… - zawahała się nagle.
- Będą po temu odpowiednie warunki? – byłem tak wzburzony, że prawie
wywarczałem te słowa.
- Nie ukrywam, że mam kilka pytań.
- Nie dziwię ci się. – zgodziłem się hardym głosem.
Jej pytania z pewnością będą dla mnie wystarczające, aby dowiedzieć się,
w jakim kierunku zmierza. Ale jak miałbym na nie odpowiedzieć? Kłamać? Czy powiedzieć całą prawdę? A może w ogóle się nie odzywać?
Siedzieliśmy w ciszy, aż kelnerka nie wróciła z colą.
- Proszę, strzelaj. – powiedziałem przez zaciśnięte zęby, kiedy odeszła.
- Dlaczego przyjechałeś do Port Angeles?
To pytanie było za łatwe – dla niej. Nie wnosiło nic ciekawego, podczas
gdy moja odpowiedź, nawet w pełni prawdziwa, dałaby jej dużo za dużo.
Pozwólmy jej kontynuować.
- Następne proszę.
- Ależ to jest najłatwiejsze!
- Następne proszę – powtórzyłem.
Moja odmowna odpowiedź sfrustrowała ją. Spuściła ze mnie wzrok na
dół, na jedzenie. Powoli, ciężko myśląc, wzięła kęs i przeżuwała go w
zastanowieniu. Popiła go colą i w końcu znów na mnie spojrzała. Jej oczy były
przymrużone.
- Dobra – zaczęła. Załóżmy zatem, że… ktoś… potrafi czytać ludziom w
myślach, z kilkoma wyjątkami.
Mogło być gorzej.
To wyjaśniało ten jej uśmieszek w samochodzie. Podczas gdy to było
oczywiste dla niej, że coś jest ze mną nie tak, nie było to aż tak poważne.
Czytanie w myślach w końcu nie jest domeną wampirów. Dlatego więc
podążyłem za jej tokiem myślenia.
- Z jednym wyjątkiem – uściśliłem. – Załóżmy, że z jednym.
Walczyła z uśmiechem – mój przypływ szczerości ucieszył ją. – Może być z
jednym. Jaki jest tego mechanizm? Jakie ograniczenia? Jak… ten ktoś… mógłby
zlokalizować kogoś innego? Skąd wiedziałby, że ta osoba jest w opałach?
- Hipotetycznie, rzecz jasna?
- Tylko hipotetycznie. – wygięła usta, a jej brązowe oczy zalśniły.
- Cóż – zawahałem się. – Jeśli ten… ktoś…
- Nazwijmy go Joe. – zasugerowała.
Musiałem uśmiechnąć się na jej entuzjazm. Czy naprawdę myślała, że
poznanie prawdy będzie dla niej odpowiednie? Jeśli moje sekrety były całkiem
przyjemne, dlaczego miałbym je ukrywać?
- Niech będzie Joe. – zgodziłem się. – Cóż, jeśli chodzi o zadziałanie w
odpowiedniej chwili, Joe musiałby tylko mieć się na baczności, nic więcej. –
potrząsnąłem głową i wzdrygnąłem się na samą myśl co by się stało, gdybym się
dziś spóźnił. – Tylko tobie mogło się przydarzyć coś podobnego w tak
spokojnym miasteczku. Popsułabyś im statystyki kryminalne na najbliższe
dziesięć lat.
Wydęła usta. – Nie omawialiśmy żadnego konkretnego przypadku.
Roześmiałem się na jej poirytowanie.
Jej usta, jej skóra… Wyglądały na takie miękkie. Pragnąłem ich dotknąć.
Chciałem położyć swój palec na jej zmarszczone brwi i wygładzić je. Nie, to
niemożliwe. Moja skóra byłaby dla niej odrażająca.
- Wiem, wiem – powiedziałem, wracając do rozmowy. – Jeśli chcesz,
możemy mówić na ciebie Jane.
Pochyliła się nad stołem w moją stronę, cała złość już zniknęła z jej oczu.
- Skąd wiedziałeś? – zapytała cichym, przesyconym emocjami głosem.
Powinienem powiedzieć jej prawdę? I, jeśli tak, do którego momentu?
Chciałem jej powiedzieć. Chciałem zasługiwać na całe to zaufanie, które
wyczytałem z jej twarzy.
- Możesz mi zaufać. – wyszeptała i wyciągnęła jedną rękę do przodu, aby
dotknąć moich dłoni, które spoczywały na pustym stole przede mną.
Cofnąłem je jednak – nienawidziłem samej myśli o tym, jak
zareagowałaby na moją lodowatą skórę.
Wiedziałem, że nikomu nie zdradzi moich sekretów, była całkowicie
godna zaufania, po prostu dobra. Ale mimo to nie byłem pewien, czy moje
zwierzenia nie przerażą jej. W każdym razie ona powinna być przerażona.
Prawda była potworna.
- Chyba nie mam innego wyboru. – wyszeptałem. Pamiętałem, że już
kiedyś się z nią droczyłem, nazywając ją mało spostrzegawczą w pewnych
sytuacjach. – Popełniłem błąd. Nie spodziewałem się, że jesteś aż tak
spostrzegawcza. – I, choć ona może nie zdała sobie z tego sprawy, dałem jej
wiele do zrozumienia. Niczego nigdy nie przegapiła.
- Sądziłam, że nigdy się nie mylisz. – powiedziała z uśmiechem.
- Tak było kiedyś. – Kiedyś dobrze wiedziałem, co robić. Zawsze byłem
pewny siebie. A teraz wszystko było chaotyczne.
Ale nie walczyłem z tym. Nie chciałem życia, które miałoby sens. Nie, jeśli
chaos oznaczał bycie z Bellą.
- Pomyliłem się także co do innej rzeczy. – kontynuowałem, prowadząc
rozmowę na inny tor. – Nie przyciągasz wyłącznie wypadków – to nie dość
szeroka definicja. Ty, Bello, przyciągasz wszelakie kłopoty. Jeśli ktoś lub coś w
promieniu dziesięciu mil stanowi zagrożenie, z pewnością stanie na twojej
drodze. – Dlaczego właśnie ona? Co takiego zrobiła, że zasłużyła na cokolwiek z
tego?
Wyraz twarzy Belli znów był poważny. – A ty zaliczasz się do tej kategorii?
Szczerość w przypadku odpowiedzi tego pytania była niezbędna. – Bez
wątpienia.
Zmrużyła delikatnie oczy – nie podejrzliwie, ale jakby była dziwnie
skupiona. Ponownie wyciągnęła dłoń nad stołem, powoli. Odsunąłem swoje ręce
zaledwie cal od niej, ale zignorowała to, była zdeterminowana, aby mnie
dotknąć. Wstrzymałem oddech – nie z powodu jej zapachu, ale obcego,
wszechogarniającego odczucia. Strachu. Moja skóra obrzydzi ją. Powinna już
dawno uciec.
Przesunęła opuszkami palców po wierzchu mojej dłoni. Ciepło od niej
bijące było niesamowite, jeszcze nigdy nie czułem czegoś takiego. To była
niemal czysta przyjemność. A w każdym razie byłaby, gdybym nie czuł tego
strachu. Obserwowałem jej twarz, kiedy dotykała mojej zimnej, twardej skóry,
cały czas nie będąc w stanie oddychać.
Lekki uśmiech rozjaśnił jej twarz.
- Dziękuję. – szepnęła, spoglądając na mnie intensywnie. – To już drugi
raz.
Jej miękkie palce nie opuszczały mojej dłoni, jakby to było dla niej
przyjemne uczucie.
Odpowiedziałem jej tak zwyczajnym tonem, na jaki mogłem się zdobyć. –
Ale na tym kończymy, zgoda?
Skrzywiła się, ale przytaknęła.
Odsunąłem więc ręce. I choć jej dotyk był tak cudowny, nie chciałem
czekać, aż wreszcie zrozumie swoje zachowanie. Schowałem dłonie pod stołem.
Starałem się wyczytać coś z jej oczu; chociaż jej umysł był cichy, znalazłem
w nich zarówno ufność, jak i zaciekawienie. W tej chwili zdałem sobie sprawę,
że tak naprawdę bardzo chciałem odpowiedzieć na jej wszystkie pytania. Nie
dlatego, że byłem jej to winien. Nie dlatego, że chciałem, aby mi ufała.
Pragnąłem, aby mnie poznała.
- Śledziłem cię do Port Angeles. – powiedziałem, słowa wymknęły mi się
chyba zbyt szybko. Znałem niebezpieczeństwo, jakie niosła ze sobą prawda,
ryzyko, jakie podejmowałem. W każdym momencie jej nienaturalny spokój
mógł obrócić się w histerię. I właśnie to sprawiło, że zacząłem mówić jeszcze
szybciej. – Nigdy przedtem nie próbowałem roztaczać pieczy nad jakąś
konkretną osobą i nie przypuszczałem, że jest to takie trudne. Ale to już
zapewne twoja zasługa, zwykłym ludziom nie przytrafia się tyle katastrof.
Obserwowałem ją, czekając.
Uśmiechnęła się. Kąciki jej ust uniosły się w górę, a czekoladowe oczy
zabłysły.
Właśnie wspomniałem, że ją śledzę, o ona się śmieje.
- Czy nie przyszło ci nigdy do głowy, że może śmierć była mi pisana, i
ratując mnie po raz pierwszy, pod szkołą, wystąpiłeś przeciwko przeznaczeniu?
– zapytała.
- Śmierć była ci już pisana wcześniej. – powiedziałem, spuszczając wzrok.
Przełamałem bariery, prawda wypływała ze mnie niczym potok. – Gdy
spotkaliśmy się po raz pierwszy.
To była prawda i bardzo mnie to złościło. Zagrażałem jej życiu jak ostrze
gilotyny. Jakby była w dziwny sposób naznaczona przez okrutne przeznaczenie,
ślepy los. Czułem się jak narzędzie w jego rękach, dążące nieustannie do
wykonania egzekucji. Nawet wyobrażałem sobie uosobienie tego przeznaczenia
– przerażającą, zazdrosną wiedźmę, pałającą żądzą zemsty harpię.
Chciałem czegoś, kogoś wprost odpowiedzialnego za to – żebym mógł z
tym walczyć. Coś, cokolwiek, czego można się pozbyć, zniszczyć to, żeby Bella
wreszcie była bezpieczna.
Siedziała w ciszy; jej oddech stał się głośniejszy.
Spojrzałem na nią, wiedząc, że wreszcie ujrzę ten strach, na który
czekałem. Czy właśnie nie wspomniałem, jak blisko było, abym ją wtedy zabił?
Bliżej nawet niż van, który pędził, aby ją zmiażdżyć. Ale jej twarz cały czas była
spokojna, a oczy skupione.
- Pamiętasz? – musiała to pamiętać.
- Tak. – odparła spokojnym, jakby grobowym głosem.
Wiedziała. Wiedziała, że chciałem ją zamordować.
A gdzie krzyki?
- I mimo to nadal tu siedzisz? – dodałem z niedowierzaniem w głosie.
- Tak, ale… tylko dzięki tobie. – jej wyraz twarzy stężał, był pełen
ciekawości i zmieniła temat. – Ponieważ jakimś cudem wiedziałeś, gdzie mnie
dzisiaj znaleźć.
Bez większej nadziei kolejny raz spróbowałem przebić się przez barierę,
która chroniła jej myśli, byłem zdesperowany, aby ją usłyszeć! To nie miało dla
mnie żadnego sensu. Jak ona mogła w ogóle być zainteresowana resztą, kiedy
przyznałem się już do najgorszych rzeczy?
Czekała, zaciekawiona. Jej skóra była bardzo jasna, i choć to było u niej
naturalne, nieco mnie to rozpraszało. Jej ledwie napoczęta kolacja stała tuż przed
nią. Jeśli będę jej dalej odpowiadał, będzie potrzebowała jakiegoś załagodzenia
doznanego szoku.
Nazwałem więc swoje warunki. – Opowiem ci więcej, jeśli będziesz jadła.
Myślała nad tym przez pół sekundy, a potem błyskawicznie zaczęła jeść.
Widocznie była bardziej ciekawa mojej odpowiedzi, niż zdradzały to jej oczy.
- Trudno się ciebie tropi. – powiedziałem. – Zazwyczaj nie mam z tym
żadnego problemu; wystarczy, że już kiedyś słyszałem czyjeś myśli.
Spojrzałem na nią ostrożnie, wypowiedziawszy te słowa. Domyślać się
czegoś to jedno, a uzyskać potwierdzenie drugie.
Nie ruszyła się, oczy miała szeroko otwarte. Poczułem, że mimowolnie
zaciskam zęby, czekając na atak paniki.
Ale ona tylko mrugnęła jeden raz, przełknęła kęs jedzenia i wzięła do ust
kolejny. A więc chciała, żebym kontynuował.
- Uczepiłem się Jessiki. – mówiłem, starannie dobierając słowa. – Choć
niezbyt uważnie – jak już wspominałem, tylko tobie mogło się coś tu przytrafić.
– nie wytrzymałem, dodając to. Czy zdawała sobie sprawę, że życie innych ludzi
nie jest na każdym kroku prześladowane przez śmierć jak jej? Uważała swoje
życie za normalne? Była tak daleko od normalności, jak tylko mogłem to sobie
wyobrazić. – I przegapiłem moment, w którym się odłączyłaś. Kiedy zdałem
sobie z tego sprawę, poszedłem cię najpierw szukać w znanej Jessice księgarni.
Byłem w stanie ustalić, że nie weszłaś do środka i udałaś się na południe,
wiedziałem więc, że prędzej czy później zawrócisz. Czekając na ciebie,
sprawdzałem wyrywkowo myśli przechodniów, licząc na to, że w ich
wspomnieniach zobaczę, gdzie się znajdujesz. Z pozoru nie miałem powodów
do niepokoju, ale dręczyło mnie dziwne przeczucie… - mój oddech przyspieszył,
kiedy przypomniałem sobie tamto uczucie paniki. Jej zapach wypełniał moje
gardło i to mnie cieszyło. Ten ból znaczył dla mnie, że żyła. Tak długo, jak mnie
to pali, ona jest bezpieczna.
- Zacząłem robić autem rundki po okolicy, nadal… nasłuchiwałem. –
miałem nadzieję, że rozumie, co mam na myśli. To musi być ogłupiające. –
Zapadał już zmrok. Miałem właśnie zacząć szukać cię na piechotę, gdy wtem…
Wspomnienia powróciły, tak wyraźne, jakby to działo się znowu –
poczułem morderczą furię przepływającą przez moje ciało, zmieniającą je w
bryłę lodu.
Pragnąłem jego śmierci. Potrzebowałem jego śmierci. Moja szczęka
zacisnęła się bezwiednie, kiedy całą siłą woli starałem się pozostać przy stoliku.
Przecież Bella mnie tu potrzebowała. Tylko to się liczyło.
- Co się stało? – wyszeptała z szeroko otwartymi oczyma.
- Usłyszałem ich myśli. – powiedziałem przez zęby. – Zobaczyłem w jego
myślach twoją twarz.
Ledwo udało mi się opanować pragnienie mordu. Wiedziałem dobrze,
gdzie ich znaleźć. Ich brudne myśli przesycały nocne powietrze, popychały mnie
w ich kierunku.
Zakryłem twarz, wiedząc, że wyglądam teraz jak potwór, łowca, morderca.
Przywołałem jej obraz pod swoje zamknięte powieki, aby się uspokoić,
skupiając się tylko i wyłącznie na jej twarzy. Delikatny zarys jej kości, jej
cienka, jasna skóra – jak jedwab okalający szkło, niemożliwie miękki i łatwy do
rozerwania. Była zbyt krucha dla tego świata. Potrzebowała ochrony. I, poprzez
lekką dezorganizację jej przeznaczenia, to ja miałem odegrać tą rolę.
Spróbowałem wyjaśnić jej jakoś swoją reakcję, aby mogła zrozumieć.
- Było mi… bardzo… ciężko… - nawet nie wiesz jak. – tak po prostu odjechać i… darować im życie. – wyszeptałem. – Mogłem ci pozwolić odjechać z
koleżankami, ale bałem się, że zacznę ich szukać, gdy tylko zostanę sam.
Po raz drugi tego wieczoru wyznałem, że jestem mordercą. A przynajmniej
ten jeden raz było to pewne.
Była cicho, kiedy walczyłem ze sobą. Słuchałem jej bicia serca. Rytm był
nieregularny, ale z czasem zwolnił. Jej oddech także był wolny i opanowany.
Zaszedłem zbyt daleko. Ona musiała znaleźć się w domu, zanim…
I co, zabiłbym ich wtedy? Stałbym się mordercą właśnie teraz, kiedy mi
zaufała? Czy istniał jakikolwiek inny sposób, abym się powstrzymał?
Obiecała mi opowiedzieć o swojej najnowszej teorii, kiedy znajdziemy się
sami. Czy na pewno chciałem ją usłyszeć? Co prawda byłem bardzo ciekawy, ale
czy cena mojej ciekawości nie będzie zbyt wysoka?
W każdym razie, dowiedziała się o tak za dużo prawdy jak na jedną noc.
Spojrzałem na nią ponownie, jej twarz była bledsza niż wcześniej, ale
zupełnie spokojna.
- Chcesz już wracać do domu? – zapytałem.
- Mogę jechać choćby zaraz. – odpowiedziała, wybierając tak słowa, jak
gdyby zwyczajne ‘tak’ nie wyrażało w pełni tego, co chciała mi powiedzieć.
Irytujące.
Wróciła kelnerka. Z pewnością słyszała ostatnią odpowiedź Belli,
zastanawiając się, co ona mogłaby mi zaoferować ze swojej strony. Prawie
wywróciłem oczami na niektóre jej oferty, które już sobie wyobrażała.
- I jak tam? – zapytała mnie.
- Poprosimy o rachunek. – powiedziałem, nie spuszczając oczu z Belli.
Oddech kelnerki momentalnie przyspieszył, i jakbym miał użyć słów Belli
– zamąciłem jej w głowie.
W tym dziwnym momencie, gdy usłyszałem swój głos w jej głowie,
zdałem sobie sprawę, dlaczego dziś wieczór wydawałem się być tak atrakcyjny –
przez niepowołany strach.
A to wszystko przez Bellę. Starając się tak bardzo być wobec niej
opanowanym, mniej przerażającym, ludzkim, nie panowałem do końca
świadomie nad sobą. Inni ludzie widzieli tylko zewnętrzne piękno, nie
dostrzegali najmniejszych oznak grozy.
Spojrzałem wreszcie w górę na kelnerkę, czekając, aż dojdzie do siebie. To
było nawet zabawne, kiedy znałem przyczyny.
- Ja… jasne. – zająknęła się. – Proszę bardzo.
Wręczyła mi okładkę z rachunkiem, myśląc o karteczce, którą tam wsunęła.
Karteczce ze swoim imieniem i numerem telefonu.
Tak, to zdecydowanie było zabawne.
Miałem już przygotowane pieniądze. Oddałem jej okładkę, nawet do niej
nie zaglądając, dając jej do zrozumienia, aby nie musiała marnować czasu,
czekając tęsknie na mój telefon.
- Reszty nie trzeba. – powiedziałem do niej, mając nadzieję, że wysokość
napiwku wynagrodzi jej rozczarowanie.
Wstałem i Bella podążyła moim śladem. Chciałem podać jej rękę, ale
pomyślałem, że lepiej nie przeginać dzisiejszej nocy. Podziękowałem kelnerce,
nie spuszczając oczu z Belli.
Wyszliśmy; szedłem tak blisko za nią, na ile się odważyłem. Tak blisko, że
ciepło jej ciała działało na mnie prawie jak fizyczny dotyk. Przytrzymałem jej
drzwi, westchnęła cicho i zaciekawiłem się, co też sprawiło, że posmutniała.
Popatrzyłem w jej oczy, prawie o to spytałem, ale nagle spuściła wzrok na
chodnik, zażenowana. To jeszcze bardziej podsyciło moją ciekawość, chociaż
zapytanie się byłoby niegrzeczne. Cisza między nami trwała cały czas,
otworzyłem dla niej drzwi samochodu.
Wewnątrz podkręciłem ogrzewanie – ciepłe powietrze na pewno się
przyda; zimny samochód z pewnością jest dla niej nieprzyjemny. Wtuliła się w
moją kurtkę z małym uśmiechem na ustach.
Czekałem, nie wznawiając rozmowy aż do chwili, kiedy wyjechaliśmy
poza zasięg świateł. To czyniło nas bardziej na osobności.
Czy to było właściwe? Byłem teraz skupiony tylko na niej, samochód
wydawał się taki mały. Jej zapach krążył wraz z powietrzem, wzmagał się.
Wzrastał na swój własny sposób, jak inny rodzaj powietrza. Wymagał
zauważenia swojej obecności.
I zrobił swoje, znów czułem palenie w gardle. Chociaż było całkiem
znośne. Tego wieczora otrzymałem zdecydowanie za dużo – więcej, niż
oczekiwałem. I ona tu była, u mojego boku. Byłem jej winien coś za to.
Jeśli tylko mógłbym tak po prostu trwać, palić się, i nic więcej. Ale jad
znów wypełnił moje usta, mięśnie stężały, jak na polowaniu.
Musiałem pozbyć się tych myśli ze swojej głowy. I dobrze wiedziałem, co
mnie rozkojarzy.
- Teraz twoja kolej. – powiedziałem do niej.


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Arsinoe
Panna Cullen



Dołączył: 12 Wrz 2008
Posty: 840
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Śro 17:46, 24 Wrz 2008    Temat postu:

Jak zwykle świetne :D
Chociaż po tych pięciu rozdziałach Breaking Dawn które dzisiaj przeczytałam trudno mi się przestawić na Zmierzch xDD Ale by było jakby Steph przełożyła BD na Edwardowy ^^ To by było xDDD


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Cullenówka
Pijawka



Dołączył: 13 Wrz 2008
Posty: 600
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Czw 21:59, 25 Wrz 2008    Temat postu:

BOSKIE!!! Już się nie mogę doczekać jak mu powie, że wie kim on jest:)

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Arsinoe
Panna Cullen



Dołączył: 12 Wrz 2008
Posty: 840
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Pią 16:42, 26 Wrz 2008    Temat postu:

Ja się nie mogę doczekać łąki... ale dupa z łąki nici :/ Boże Steph weź ty się zastanów czemu za przeciek MS do sieci muszą płacić wszyscy.... Ja nic nie zrobiłam i muszę cierpieć.

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
mart_15
Młody Wampir



Dołączył: 16 Wrz 2008
Posty: 703
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Poznań ;D

PostWysłany: Sob 19:28, 27 Wrz 2008    Temat postu:

Nie ty jedyna ;/

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Arsinoe
Panna Cullen



Dołączył: 12 Wrz 2008
Posty: 840
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Nie 11:46, 28 Wrz 2008    Temat postu:

Beznadzieja... I to akurat na łące musiała skończyć... No co za debilizm... Przecież i tak Midnight Sun kupi każda dziewczyna która to czytała w sieci...

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Cullenówka
Pijawka



Dołączył: 13 Wrz 2008
Posty: 600
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Nie 21:20, 28 Wrz 2008    Temat postu:

No spoko napisze ciąg dalszy!!

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Arsinoe
Panna Cullen



Dołączył: 12 Wrz 2008
Posty: 840
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Pon 18:04, 29 Wrz 2008    Temat postu:

Wiem że napisze... nie tym się martwie, głupolu. Chodzi o to KIEDY ona ma zamiar to napisać.

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Cullenówka
Pijawka



Dołączył: 13 Wrz 2008
Posty: 600
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Pon 19:43, 29 Wrz 2008    Temat postu:

Mimo iż jestem niecierpliwa to na Edwarda mogę czekać wieki...

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Arsinoe
Panna Cullen



Dołączył: 12 Wrz 2008
Posty: 840
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Wto 10:39, 30 Wrz 2008    Temat postu:

Taa... Chyba że znajdę własnego xDDD

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Cullenówka
Pijawka



Dołączył: 13 Wrz 2008
Posty: 600
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Wto 10:41, 30 Wrz 2008    Temat postu:

GDZIE JEST TEN CHOLERNY 10 ROZDZIAŁ!!!

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Arsinoe
Panna Cullen



Dołączył: 12 Wrz 2008
Posty: 840
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Śro 16:55, 01 Paź 2008    Temat postu:

Ta ósmy to ja znam już na pamięć xDDD Martusiaaa... xDDD

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Cullenówka
Pijawka



Dołączył: 13 Wrz 2008
Posty: 600
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Śro 20:21, 01 Paź 2008    Temat postu:

xDDD No!! Czekamy!! A Marta to na tym forum chyba w zeszłym roku ostatni raz była! ZANIEDBUJESZ NAS!!

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
mart_15
Młody Wampir



Dołączył: 16 Wrz 2008
Posty: 703
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Poznań ;D

PostWysłany: Czw 15:27, 02 Paź 2008    Temat postu:

No to bardzo przepraszam! ;) Ada nie wiem ile razy będe musiała cię jeszcze za to przepraszać, abyś wreszcie puściła to w nie pamięć, ale postaram się xD

~PRZEPRASZAM~


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum www.teamcullen.fora.pl Strona Główna -> "Midnight Sun" Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group

Theme xand created by spleen & Emule.
Regulamin